Αγαπητέ φίλε- 

Όχι.

Αρμονικέ μου, γλυκέ μου ωκεα-

Ούτε.

Καλέ μου αγαπημένε.

Ή μάλλον

Τρομερό μωρό!

Πνοή μου.

Άντρα μου.

Στεφάνι μου.

Όχι. Όχι. Όχι.

Δεν αξίζει στ' αλήθεια ούτε μία λέξη;

Μη με αποκαλέσεις «αγαπημένε» εάν δεν σου είμαι, μη μου στείλεις «εγκάρδιους χαιρετισμούς» εάν δεν τους εννοείς. Πες μου ένα τραγούδι. Ίσως καταλάβω περισσότερα. Είναι υπερβολική παράκληση;

Έξω ταμπούρλα, τρομπέτες, μια χορωδιακή μουσική τρυπούν τη σιωπή. Saint-Saëns, Holst, Μπαλτάς, van der Laag, Πολέµη μπλέκονται με λόγια του Σεφέρη, του Σικελιανού, του Rimbaud, του Verlaine, μιας Πορτογαλίδας μοναχής. Ή μήπως είναι δικά μου;

Θέλησα να υπογράψω στο τέλος με ένα «δικός σου για πάντα». Τίποτα δε θα ήταν πιο λανθασμένο. Ας πω καλύτερα je reviens. Τραγουδιστά. Θα γίνει άραγε τούτη η φράση ο μόνιμος επίλογος των γραμμάτων που ποτέ δεν έστειλα; Ας πιούμε σε αυτό!

​

​

​

​

​

Σκηνοθεσία: Κωστής Γλύκαντζης

Φωτογραφίες: Κωστής Γλύκαντζης

Με την υποστήριξη της: Artivistas Productions

Κυριακή 9 Μαρτίου, 21:00